Asystent obliczeń

Podstawowe zasady odległości bezpieczeństwa zgodnie z EN ISO 13855:2024

Elektroczułe urządzenia ochronne, takie jak kurtyny świetlne bezpieczeństwa oraz skanery laserowe bezpieczeństwa, służą do wykrywania osoby zbliżającej się do strefy zagrożenia. Prawidłowa odległość bezpieczeństwa między urządzeniem ochronnym a strefą zagrożenia ma tu kluczowe znaczenie, np. aby zatrzymać niebezpieczny ruch w odpowiednim czasie, zanim osoba go zakończy.

Wymagana bezpieczna odległość jest obliczana zgodnie z normą EN ISO 13855:2024 przy użyciu następującego wzoru:

S= K × T + _DDS + Z

S – odległość bezpieczeństwa między urządzeniem ochronnym a strefą zagrożenia [mm]

K – Prędkość dojazdu

• Ruch osoby: 2000 mm/s (dla S > 500 mm)
• Ruch dłoni i ramion: 1600 mm/s (dla S ≤ 500 mm) 

_DDS - Zasięg roboczy [mm]; w zależności od zdolności wykrywania urządzenia ochronnego i sytuacji montażowej. W podejściu ortogonalnym _DDS jest dalej różnicowany jako

• D_DO: Sięganie ponad pole ochronne
• _DDT: Sięganie przez pole ochronne
• D_DU: Sięganie pod pole ochronne

Podstawowe zasady minimalnych odległości zgodnie z EN ISO 13855:2010

Elektroczułe urządzenia ochronne, takie jak kurtyny świetlne bezpieczeństwa oraz skanery laserowe bezpieczeństwa, służą do wykrywania osoby zbliżającej się do strefy zagrożenia. Prawidłowa odległość bezpieczeństwa między urządzeniem ochronnym a strefą zagrożenia ma tu kluczowe znaczenie, np. aby zatrzymać niebezpieczny ruch w odpowiednim czasie, zanim osoba go zakończy.

Minimalna odległość jest obliczana zgodnie z normą EN ISO 13855:2010 jako

_SRT [mm] = K [mm/ms] * T [ms] +_CRT [mm].

_SRT - minimalna odległość między polem ochronnym a punktem pracy [mm] 2,0 mm/ms / wejście: 1,6 mm/ms
T - czas zatrzymania funkcji bezpieczeństwa po wejściu odpowiedniej części ciała w pole ochronne [ms]
_CRT - stała odległość dodatkowa zależna od zdolności wykrywania urządzenia ochronnego [mm]

Minimalna odległość elektroczułych urządzeń ochronnych składa się zatem ze składowej stałej (C) oraz składowej dynamicznej (K x T). Ponieważ nawet elektroczułe urządzenie ochronne może zostać ominięte poprzez sięgnięcie ponad nim, wymaganą wysokość pola ochronnego należy określić na podstawie tabeli – podobnie jak w przypadku osłon. Wymagana odległość od punktu pracy odpowiada zatem większej z tych dwóch wartości.

• S_RT (sięganie przez), obliczane na podstawie podejścia przez pole ochronne
• S_RO (sięganie ponad), z C_RO wyznaczonym na podstawie wysokości górnej krawędzi pola ochronnego oraz wysokości punktu pracy

Całkowity czas zatrzymania T można określić z wystarczającą dokładnością jedynie na podstawie pomiaru. W tym celu stosuje się specjalne urządzenia do pomiaru czasu zatrzymania. Pomiar czasu zatrzymania jest usługą oferowaną przez Leuze. Zgodnie z wymogami prawnymi kontrola bezpieczeństwa, obejmująca również pomiar czasu zatrzymania, może być przeprowadzana wyłącznie przez osoby kompetentne.

Przegląd odległości bezpieczeństwa zgodnie z EN ISO 13857

Poniższa tabela służy do określenia wymaganej wysokości stałej osłony dla zastosowań o wysokim ryzyku zgodnie z EN ISO 13857.

Biorąc pod uwagę: Wysokość strefy zagrożenia (a) Pozioma odległość bezpieczeństwa od strefy zagrożenia (c) Proszę określić: Wymagana wysokość konstrukcji ochronnej (b) W lewej kolumnie należy znaleźć wiersz odpowiadający wysokości strefy zagrożenia. W tym wierszu należy znaleźć kolumnę określającą poziomą odległość bezpieczeństwa od strefy zagrożenia. Wymagana wysokość konstrukcji ochronnej znajduje się u góry kolumny. W przypadku wartości pośrednich należy przyjąć wyższą wartość konstrukcji ochronnej.

Przeszkody o wysokości poniżej 1000 mm nie są uwzględniane, ponieważ nie ograniczają w wystarczającym stopniu ruchu.

Przeszkody poniżej 1400 mm nie powinny być stosowane bez dodatkowych środków związanych z bezpieczeństwem, ponieważ zbyt łatwo je pokonać.

Przegląd zagrożeń zgodnie z EN ISO 13854

Norma EN ISO 13854 określa – w zależności od części ciała człowieka – minimalne odległości między dwoma poruszającymi się elementami maszyny lub między jednym elementem ruchomym a jednym nieruchomym, które nie są uznawane za stwarzające istotne ryzyko zgniecenia. Jeżeli odległości te mogą zostać zachowane już na etapie projektowania maszyny, nie są wymagane dodatkowe środki ochronne w zakresie zagrożeń zgnieceniem, a otwory o takich wymiarach można uznać za z natury bezpieczne.

Wymagane minimalne odległości dla dostępu:

Jeżeli z przyczyn konstrukcyjnych nie można zachować tych odległości, należy zastosować dodatkowe środki techniczne, takie jak osłony i elektroczułe urządzenia ochronne, aby zapobiec dostępowi lub zapewnić szybkie zatrzymanie niebezpiecznych ruchów. Spełniają swoją funkcję ochronną tylko wtedy, gdy są zamontowane w minimalnej odległości od zabezpieczanego punktu pracy.

Jeśli stosowane są osłony zgodnie z EN ISO 13857, przy określaniu stałej wartości odległości bezpieczeństwa należy wziąć pod uwagę następujące aspekty:

• Wielkości otworów i głębokości sięgania – odległość bezpieczeństwa w zależności od części ciała, zgodnie z tabelą
• Sięganie ponad – wysokość urządzenia ochronnego w zależności od odległości i wysokości punktu pracy, zgodnie z tabelą
• Prześwit pod osłoną < 180 mm